Make it happen stories · Početna · RIO 2016

Um final de semana inesquecível – jedan nezaboravan vikend

Saí de São Paulo no dia 8 de Setembro de 2016 por volta das 23:50 rumo a cidade do Rio de Janeiro para trabalhar no Jogos Paralímpicos 2016.

Havia voltado a poucos dias do Rio de Janeiro, pois eu estava trabalhando nos jogos Olímpicos e estava com duvidas em relação a minha volta para o Rio de Janeiro, pois poderia atrapalhar o meu trabalho em São Paulo.  Eu já havia recebido a escala dos Jogos Paralímpicos para trabalhar no Paraciclismo de Estrada e para minha surpresa eu recebi dias depois a escala para trabalhar também no Paratriatlo, então fiquei mais indeciso ainda, pois eu teria que ir antes para o Rio de Janeiro. Pensei bem, conversei com meu chefe do trabalho e então eu parti em direção ao Rio de Janeiro para ser FOP REP Crossing no Paratriatlo e Marshalls no Paraciclismo.

Cheguei ao Rio de Janeiro no dia 9 de Setembro de 2016 por volta das 06:00, pois,  era o meu primeiro dia de escala, ao chegar lá. Não conseguia encontrar o meu Coordenador, chamavam ele pelo radio, pelo celular e nada. Como eu já conhecia muitos voluntários, meu amigo Gabriel que havia trabalhado na minha equipe nos jogos olímpicos na modalidade BMX Race, disse que estaria trabalhando também no Paratriatlo com a função de Handler. Procurei ele e então ele me apresentou para o Coordenador Fabio que era o coordenador dos Handlers.
Expliquei para ele o que tinha acontecido, ele tentou me ajudar e disse que eu poderia ficar com a equipe até que eu encontrasse o meu coordenador.

aleFoto do momento que eu esperava para falar com o Coordenador Fabio.

Ao conversar com meu amigo Gabriel ele me explicou como seria o trabalho e me disse que a turma dos Voluntários do Paratriatlo eram pessoas maravilhosas e que eu iria gostar de uma menina engraçada e louca que vive na Bósnia.

Fiquei curioso para conhecer essa garota e então ele me mostrou quem era. Essa garota estava com a vassoura na mão e dançando loucamente (Huahuahuah..). Dei muita risada e então ela me olhou e disse; “Oi”. Eu fiquei impressionado, pois logo eu percebi que ela sabia falar português. E como eu falo mal inglês percebi que poderia conversar com ela. Apresentei-me e perguntei o seu nome, ela com seu sorriso lindo no rosto me respondeu;  “Meu nome é Maja”. Naquele momento percebi que eu havia conhecido uma pessoa muito boa.

Durante todo aquele final de semana, trabalhamos demais. Limpamos o tapete azul onde passavam os atletas, colocamos grades, orientávamos os torcedores, dançamos com as musicas do DJ, entravamos no mar, íamos ao restaurante para almoçar, fiz muitas amizades e conheci muitas pessoas de diversos países e todos em prol do Paratriatlo.

Quando a competição realmente começou eu percebi o tamanho da responsabilidade em ser um Handler, pois um erro poderia colocar em jogo o sucesso do atleta ao tirar ele do mar e levar ele até o seu posto de para retirar sua roupa de natação e chegar até a bicicleta.  A energia era muito positiva. Tanto ela como eu, não conseguíamos esconder a emoção de participar daquilo tudo, daquele momento mágico e os nossos olhos se enchiam de lágrimas. Cada transição de atleta que deixava o mar em busca da sua bicicleta e na reta final da corrida para chegar ao final de prova.  Arrepio-me todo ao lembrar-se desse momento.

Em um dos momentos marcantes para mim, foi quando o nosso coordenador Fábio, pediu para que fossemos até a chegada dos atletas para orientar eles e auxiliar os médicos na chegada. Então ele designou a Maja, Kezia, Pamela, Helena, Andrea e eu. Ao chegar lá como só tinha eu de homem ele pediu para eu ficar ao lado da Coletiva de impressa pois a coordenadora do setor estava precisando de ajuda. Então eu fui até lá e fiquei aguardando os atletas medalhistas chegarem.

Foi então que chegou um deles e a Maja apareceu totalmente emocionada, pois ela havia emprestado os seus braços e pernas para um desse atleta. Como eu não falo inglês e entendo pouca a língua, pouco eu pude entender o que eles falavam, mas a emoção que um passava ao outro era simplesmente incrível. Então eu quebrei o protocolo dos voluntários e tirei essa foto que retrata esse momento.

ja

Depois que o atleta Phill Hogg se foi, a Maja estava muito emocionada com suas palavras e então ela me explicou o que havia conversado com ele. Eu fiquei feliz pois eu pude registrar esse momento histórico na vida da Maja.

Fomos ainda passear durante a noite e conhecer a Casa Colombia, onde eu descobri que a Maja dava aulas de Zumba para os visitantes e é muito amada pelos Colombianos que trabalham lá. Fizemos a maior bagunça na Casa Colombia, dançamos, pulamos, agitamos, foi realmente muito legal e inesquecível.

3

O Brasil e a cidade do Rio de Janeiro se tornou órfão dos Jogos Rio 2016, sentimos um vazio muito grande por tudo o que vivemos com esses atletas Olimpicos e Paralimpicos, muitas amizades foram feitas, muitas pessoas novas conhecemos e muitos recordes e momentos históricos dentro dos esportes foram feitos.

Mas sem duvida alguma o que as pessoas do Rio de Janeiro e particularmente eu sinto mais falta dessa garota conhecida como “Carioca do Paraguai”, dessa pessoa maravilhosa vinda de tão longe, com o nome de Maja.Sou muito feliz por conhecer você e ter você em minha vida, mesmo distante lá no continente Europeu a amizade e o sentimento não muda. Maja, obrigado por você existir. Continue a ser essa pessoa que você é…

Beijos do seu amigo louco do Brasil 🙂

Autor: A. B. (São Paulo, Brasil)

______________________________________________________________________________________

Osmog septembra 2016te godine, u 23:50 krenuo sam iz Sao Paula direktno za Rio de Ženeiro da bih radio na Paraolimpijskim igrama.

Kako sam se prije par dana vratio iz Rija, jer sam radio na Olimpijskim igrama, nisam bio siguran u povratak na Paraolimpijske igre zbog obaveza prema poslu. Već sam bio angažovan u jednom od sektora parabiciklizma, ali na moje iznenađenje, ubrzo nakog toga pozvali su me i u tim za paratrijatlon. Još uvijek sam bio neodlučan jer je to značilo da moram ranije u Rio nego što je bilo planirano. Dobro sam razmislio, razgovarao sa šefom na poslu i odlučio konačno da se zaputim u Rio.

Stigao sam u Rio de Ženeiro devetog septembra 2016te godine u 06:00h ujutru. Bio je to moj prvi volonterski dan na paratrijatlonu pa sam krenuo direktno tamo. Stigao sam, ali nisam uspio da pronađem mog koordinatora. Zvali su ga, ali bezuspješno. Kako sam već poznavao mnogo volontera, moj prijatelj Gabrijel koji je radio zajedno sa mnom na Olimpijskim igrama za vrijeme BMX trke, rekao mi je da će raditi takođe na paratrijatlonu kao Handler. Našao sam njega i onda me je on predstavio Fabiju, koji je bio koordinator volontera, odnosno asistenata sportistima koji su učestvovali na paratrijatlonu. Kad sam mu objasnio šta se desilo, pokušao je da mi pomogne i rekao mi je da mogu ostati u njegovom timu dok ja ne pronađem svog koordinatora.

slika nastala u trenutku dok sam čekao da razgovaram sa koordinatorom Fabijom

Razgovarajući sa mojim prijateljem Gabrijelom, saznao sam kakav će biti naš zadatak i da su u grupi volontera na paratrijatlonu ljudi sjajni, ali da će mi se dopasti jedna blesava djevojka iz Bosne. Bio sam znatiželjan da je upoznam, a onda mi je pokazao ko je ona. Ta djevojka je plesala kao luda sa metlom u ruci (smijeh). Mnogo me je nasmijala, a onda me je pogledala i rekla „Zdravo“. Ostadoh impresioniran. Kasnije sam shvatio da govori portugalski i da ću moći razgovarati sa njom, jer ja slabo pričam engleski. Predstavio sam se i pitao je za ime. Ona je sa lijepim osmijehom na licu odgovorila „Moje ime je Maja“. U tom trenutku shvatio sam da sam upoznao jednu mnogo dobru osobu.

Tokom tog vikenda, radili smo previše. Čistili smo plavi tepih kuda su prolazili sportisti, pripremali teren za publiku, dočekivali navijače, plesali uz muziku koju je puštao di-džej, ulazili smo u vodu, išli smo u restoran na ručak, sklapali prijateljstva i upoznao sam mnogo ljudi iz različitih krajeva svijeta zahvaljujući paratrijatlonu.

Praktično kad je takmičenje počelo, shvatio sam kolika je odgovornost Handlera i da jedna greška može dovesti u pitanje uspjeh sportiste koji se iznosi iz vode i nosi do mjesta predviđenog za skidanje odjeće za plivanje i preuzimanje bicikla. Energija je bila vrlo pozitivna. Niko od nas nije mogao sakriti emocije zbog prilike da budemo dio svega toga, taj čarobni momenat i naše oči pune suza – svaki prelaz sportiste koji ostavlja more u potrazi za svojim biciklom i na kraju trčanje da bi stigao do finala takmičenja. Naježio sam se prisjećajući se ovih momenata.

Desktop1

Jedan od trenutaka koji ću pamtiti biće i taj kad je naš koordinator Fabio tražio od nas da ispratimo sportiste nakon ceremonije dodjele medalja do antidoping kontrole. Izabrao je Maju, Keziju, Pamelu, Helenu, Andreu i mene. Pošto sam bio jedini muškarac među njima, zamolio me je da ostanem pored sektora za pres konferenciju ukoliko koordinatoru tog sektora zatreba pomoć. Tako da sam ja ostao tu čuvajući medaljiste koji su dolazili.

Kad je došao jedan od njih, Maja je ostala potpuno oduševljena jer je upravo njemu posudila svoje ruke i noge. Kako ja ne govorim engelski ali razumijem malo, uspio sam razumjeti o čemu su oni pričali, na sve to osjećaj kad su prolazili jedan za drugim bio je jednostavno nevjerovatan. Tako sam ja prekršio protokol i zabrane za volontere i uslikao ovaj trenutak.

ja

Kasnije, kad je sportista Phill Hogg otišao, Maja je bila jako dirnuta njegovim riječima, a onda mi je ispričala o čemu su razgovarali. Bio sam srećan jer sam imao priliku ovjekovječiti ovaj istorijski trenutak u Majinom životu.

Te noći, mi volonteri išli smo u šetnju i u posjetu Casa Colombia, gdje sam otkrio da je Maja davala časove Zumbe za posjetioce i da je omiljena među Kolumbijcima koji su tamo radili. Napravili smo šou u Casa Colombia – plesali smo, gurali se, smijali, bilo je zaista mnogo lijepo i nezaboravno.

Brazil i grad Rio de Ženeiro su se pretvorili u siročad nakon Igara Rio 2016. Osjećamo veliku prazninu zbog svega što smo proživjeli sa tim sportistima Olimpijskih i Paraolimpijskih igara, mnoga prijateljstva su bila sklopljena, mnogo novih ljudi smo upoznali i mnogo istorijskih trenutaka u sportu su ostali zapisani

Ali bez sumnje, jedna od osoba koja najviše nedostaje Riju, a posebno meni, je djevojka poznata kao “Carioca do Paraguai” (naziv za nekog ko po osobinama i ponašanju odgovara profilu stanovnika Rija de Ženeira, ali vodi porijeklo iz drugog grada/države), ta sjajna osoba koja dolazi iz daleka, sa imenom Maja. Ja sam mnogo srećan jer sam imao priliku upoznati te u svom životu. Prijateljstvo i osjećanja se ne mijenjaju iako si tamo na drugom kontinentu. Majo, hvala što postojiš. Nastavi biti to što jesi…

Pozdravi od tvog ludog prijatelja iz Brazila

Advertisements

2 thoughts on “Um final de semana inesquecível – jedan nezaboravan vikend

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s